FCC stelt regels met betrekking tot netneutraliteit

De Federal Communications Commission (FCC) heeft in samenspraak met verschillende belanghebbenden een regelgevend kader in het leven geroepen met betrekking tot netneutraliteit. In essentie wordt met netneutraliteit gedoeld op het principe dat telecommunicatiebedrijven neutraal staan ten opzichte van de informatiestromen die over hun infrastructuur gaat. Deze neutraliteit waarborgt het open karakter van internet en garandeert de vrije uitwisseling van verschillende types informatiestromen. Moet de ingreep van de FCC gezien worden als een aanval op of als een verdediging van neutraliteit op het internet?

De noodzaak voor regels met betrekking tot netneutraliteit

Het internet heeft zich zonder een expliciet regelgevend kader met betrekking tot netneutraliteit ontwikkeld tot een open en wereldwijd netwerk, dus waarom zou netneutraliteit gecodificeerd moeten worden in wet- of andere regelgeving?

Voorstanders van netneutraliteit zullen je wijzen op het feit dat grote bedrijven in de praktijk steeds vaker de keuzevrijheid van (eind)gebruikers beperken. Zo was het bijvoorbeeld lange tijd niet toegestaan om Skype via een GPRS- of 3G-verbinding te gebruiken op een iPhone (maar alleen via Wi-Fi), omdat providers geld mis zouden lopen als gebruikers via hun (onbeperkte) data-abonnement zouden gaan bellen. Om vermoedelijk dezelfde reden werd de dienst Google Voice lange tijd uit de App Store geweerd, totdat Google besloot naar de FCC te stappen.

Tegenstanders van netneutraliteit zullen er op wijzen dat recente innovaties zoals peer to peer datastromen (bijvoorbeeld BitTorrent) en realtime entertainment (bijvoorbeeld Youtube) zwaar drukken op de bestaande infrastructuur. Volgens de tegenstanders is het daarom noodzakelijk onderscheid te maken in het type verkeer dat over de infrastructuur gaat, zodat ander verkeer hier niet onder te leiden heeft. Dat je voor toegang tot premium diensten (zoals peer to peer en streaming video) in de toekomst mogelijk extra zou moeten betalen, heeft er de schijn van dat telecommunicatiebedrijven ook iets terug willen zien van de miljarden die er via hun infrastructuur verdiend worden.

Wat houden de regels van de FCC in?

De regels van de FCC zijn ervoor bedoeld om de netneutraliteit te garanderen, maar bevatten impliciet ook ruimte voor bepaalde beperkingen door telecommunicatieproviders, doordat bepaalde gebieden ongeregeld blijven. Er zijn zes belangrijke regels van de FCC te onderscheiden met betrekking tot netneutraliteit. Ten eerste krijgen consumenten en innovatoren een recht op transparantie wat betreft de basale karakteristieken van hun internettoegang en het netwerkbeheer. Deze regel zou het inzichtelijker moeten maken om te kiezen voor een bepaalde telecommunicatieprovider en de kwaliteit van het beheer moeten verhogen.

Ten tweede hebben consumenten en innovatoren het recht om rechtmatig internetverkeer te versturen en ontvangen op het apparaat van hun keuze. Over wat te gelden heeft als “rechtmatig” lees u onder “En de rest van de wereld dan?” meer. Op de derde plaats hebben consumenten recht op een gelijk verdeeld speelveld, waarbij geen privaat of publiek orgaan doorslaggevende invloed mag hebben in de bepaling wie de winnaars en verliezers op internet zijn. In dit kader is unreasonable discrimination van dataverkeer niet toegestaan; wat te gelden heeft als unreasonable blijft voorlopig helaas onduidelijk.

Ten vierde wordt bepaald dat aanbieders van breedbandverbindingen flexibel met het beheren van hun infrastructuur om moeten kunnen gaan, in het kader van opstoppingen, beveiliging en andere problemen die zij tegenkomen. Er wordt daarbij ook expliciet melding gemaakt van de mogelijkheid om met nieuwe businessmodellen te experimenteren, zoals gelaagde prijsstructuren.

Ten vijfde wordt bepaald dat het principe van openheid ook geldt voor mobiele breedbandaanbieders, maar door ‘unieke technische verschillen’ geldt voor deze sector niet hetzelfde kader als voor de aanbieders van vaste verbindingen. Met name dit punt stuit op veel kritiek, omdat er volgens critici twee delen van het internet zouden ontstaan, die beiden door verschillende regelgeving worden beheerst. Volgens de FCC betekent het onderscheid niet dat activiteiten die niet toegestaan zijn voor aanbieders van vaste lijnen automatisch zouden mogen worden ontplooid door de mobiele aanbieders, maar onder welke omstandigheden en in welke mate dergelijke activiteiten dan wel ontplooid mogen worden door mobiele aanbieders blijft schimmig.

Tot slot zal er een nieuw orgaan worden opgericht genaamd de Open Internet Advisory Committtee, die in de gaten zal gaan houden of het internet open blijft en of de gestelde regels worden nageleefd. Of de gestelde regels ook stand zullen houden is nog de vraag; de republikeinse leider in de senaat heeft al aangekondigd samen met zijn collega’s in de loop van volgend jaar van plan te zijn de regels “terug te duwen” vanuit de wetgevende macht.

En de rest van de wereld dan?

In principe is de FCC een Amerikaanse waakhond die de bevoegdheid heeft om regels te stellen met als jurisdictie de Verenigde Staten. De ruggengraat van het internet wordt echter gevormd door zogenaamde tier 1 networks die zich momenteel hoofdzakelijk in de Verenigde Staten bevinden. Regels die door een select groepje mensen van de FCC, een orgaan met beperkte nationale en géén internationale democratische legitimering, worden opgesteld kunnen daardoor alsnog direct doorwerken in het internetverkeer in andere landen.

Als we het over netneutraliteit in de brede zin hebben, lijkt dit me voor de rest van de wereld eigenlijk een belangrijker punt. In de afgelopen maand hebben we grote druk vanuit de Verenigde Staten gezien op de particuliere sector om een platform dat ook voor openheid meent te strijden (Wikileaks) af te sluiten. Daarnaast wordt er gewerkt aan een wet die het mogelijk zou moeten maken om domeinnamen op het DNS-niveau offline te halen. Wikileaks geldt hierbij wederom als voorbeeld, aangezien de DNS-provider (volgens sommigen onder druk van de Amerikaanse overheid – volgens anderen onder druk van Distributed Denial Of Service Attacks) het wikileaks.org domein zonder tussenkomst van een rechter offline haalde.

Culturen verschillen en daardoor verschillen ook de regels die verschillende bevolkingen al dan niet noodzakelijk achten voor de regulatie van internet. De realiteit dat één bevolking nog steeds de primaire macht heeft over een universeel netwerk zou alle voorstanders van netneutraliteit (inclusief de FCC) daarom een doorn in het oog moeten zijn. Het feit dat er wetgeving in de maak is waarmee justitie in de Verenigde Staten een website uit de lucht kan halen, terwijl de website in andere landen volledig legaal kan zijn, lijkt me dan ook een dringender probleem om de aandacht op te richten.